یادداشت؛

آقای رئیس‌جمهور؛ ورزشکاران ناشنوا فرزندان این آب و خاک هستند، اجازه ندهید تبعیضی در حق آنان روا شود

ورزشکاران همواره به‌عنوان الگوهای موفق در میادین ملی و بین‌المللی، برای به اهتزاز درآمدن پرچم ایران و نواخته شدن سرود ملی کشورمان تلاش می‌کنند و بسیاری از آنان با صرف بهترین سال‌های عمر خود، زندگی‌شان را وقف ورزش کرده‌اند؛ در حالی که فرصت چندانی برای اشتغال و تأمین درآمد ندارند.

به گزارش تجارت جنوب آنلاین، این موضوع درباره ورزشکاران ناشنوا بیش از پیش صدق می‌کند. بسیاری از این ورزشکاران از اقشار متوسط جامعه هستند، شغل مشخصی ندارند و زندگی خود را وقف ورزش کرده‌اند. انتظار می‌رود رئیس‌جمهور و مسئولان کشور، از وزیر ورزش و جوانان و نمایندگان مجلس گرفته تا استانداران، فرمانداران و شهرداران، توجه ویژه‌ای به تأمین منابع و حمایت مالی شایسته از ملی‌پوشان ناشنوا داشته باشند.

فدراسیون ناشنوایان و چالش تأمین منابع

یکی از بحران‌های جدی ورزش ناشنوایان، بدهی‌های انباشته فدراسیون و محدودیت منابع مالی است. فدراسیون ناشنوایان در حال حاضر تحت پوشش کمیته ملی المپیک یا کمیته ملی پارالمپیک قرار ندارد و به همین دلیل، تأمین هزینه اردوها و اعزام ورزشکاران به مسابقات آسیایی و المپیک بر عهده خود فدراسیون است؛ در حالی که سایر فدراسیون‌ها بر اساس سازوکارهای موجود، بخش قابل توجهی از اعتبارات اعزام به بازی‌های آسیایی و المپیک را از کمیته‌های ملی مربوط دریافت می‌کنند.

حال باید تصور کرد فدراسیونی که بیش از ۲۰ رشته ورزشی آقایان و بانوان را پوشش می‌دهد، چگونه می‌تواند در برابر هزینه‌های سنگین برگزاری اردوها و اعزام‌های برون‌مرزی مقاومت کند، در حالی که از چنین منابعی محروم است؟

در این میان، جای قدردانی از دکتر دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، که در سال‌های اخیر حامی این فدراسیون بوده است، وجود دارد؛ اما این پرسش نیز مطرح است که آیا حمایت‌های موجود می‌تواند پاسخگوی هزینه‌های فدراسیونی با این گستردگی باشد؟

به نظر می‌رسد برای حل این چالش، باید به دنبال راهکاری بنیادی و پایدار بود؛ از جمله عضویت فدراسیون ناشنوایان در یکی از کمیته‌های ملی المپیک یا پارالمپیک، یا تشکیل کمیته‌ای مستقل با عنوان کمیته ملی دِفلمپیک (المپیک ناشنوایان) و اختصاص ردیف بودجه مستقل برای آن در بودجه کشور.

پاداش نابرابر؛ پرسشی که همچنان باقی است

آیا در شأن ورزش کشور است که یک ورزشکار ملی‌پوش ناشنوا پس از کسب مدال طلای المپیک، تنها حدود ۲۰ درصد پاداش یک ملی‌پوش شنوا را آن هم پس از مدت‌ها و با اعتراض و پیگیری دریافت کند؟

مگر ورزشکار ناشنوا ایرانی نیست؟

مگر پرچم ایران برای ورزشکار شنوا و ناشنوا تفاوت دارد؟

مگر سرود ملی کشورمان برای هر دو مشترک نیست؟

مگر نام هر دو، ملی‌پوش ایرانی نیست؟

مگر هر دو ورزشکار پس از کسب مدال، دل مردم ایران را شاد نمی‌کنند؟

مگر و مگرهای بسیار دیگری که همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند.

حمایت از مدیریت جدید فدراسیون

اکنون که دکتر مسعود فراهانی، از چهره‌های ورزش ناشنوایان، سکان هدایت این فدراسیون را برعهده گرفته است، ضروری است همه دستگاه‌های مسئول و جامعه ورزش از این مدیریت حمایت کنند تا مسیر آینده ورزشکاران ناشنوا بهتر از گذشته رقم بخورد و دوران مدیریت وی به دوره‌ای ماندگار و طلایی در خدمت به این قشر تبدیل شود.

البته تحقق این هدف، بدون حمایت رئیس‌جمهور، وزیر ورزش و جوانان و نمایندگان مجلس امکان‌پذیر نخواهد بود.

پنج پیشنهاد برای حمایت از ورزش ناشنوایان

در پایان، چند پیشنهاد برای برون‌رفت از مشکلات جامعه ورزش ناشنوایان مطرح می‌کنم:

۱. با توجه به گستردگی رشته‌های ورزشی این فدراسیون، کمیته‌ای با عنوان کمیته ملی دِفلمپیک (المپیک ناشنوایان) تشکیل و ردیف بودجه مستقلی در قانون بودجه کشور برای آن تعیین شود.

۲. اعتبارات وزارت ورزش برای فدراسیون ناشنوایان با توجه به تعداد بالای رشته‌های ورزشی، فرسودگی زیرساخت‌ها و نیاز به بازسازی و احداث کمپ‌های جدید، مورد بازنگری تخصصی قرار گیرد و متناسب با نیازهای واقعی فدراسیون تعیین شود.

۳. وزیر ورزش و جوانان با نگاهی عادلانه، پاداش کسب مدال در بازی‌های آسیایی، قهرمانی آسیا، جهان و المپیک را برای ورزشکاران ناشنوا و شنوا برابر اعلام کند؛ چراکه تفاوت فعلی در پرداخت پاداش‌ها، مصداقی از تبعیض میان ملی‌پوشان است.

۴. رئیس‌جمهور برای رفع مشکل اشتغال ملی‌پوشان ناشنوا، به استانداران ابلاغ کند زمینه استخدام این ورزشکاران در ادارات، سازمان‌ها و صنایع استان‌های محل سکونت آنان فراهم شود.

۵. رئیس‌جمهور دستور ویژه‌ای صادر کند تا بخشی از صنایع دولتی و خصولتی، در قالب مسئولیت اجتماعی و حمایت مالی، به پشتیبانی از فدراسیون ناشنوایان اختصاص یابند.

اگر این مطالبات و پیشنهادها محقق شود، می‌توان امیدوار بود که در آینده نزدیک شاهد جهشی جدی در جایگاه ورزش ناشنوایان ایران در سطح آسیا و جهان باشیم.

ورزشکاران ناشنوا نیز فرزندان همین سرزمین‌اند؛ آنان برای ایران می‌جنگند، برای ایران مدال می‌گیرند و پرچم ایران را به اهتزاز درمی‌آورند. شایسته نیست سهم آنان از حمایت و عدالت، کمتر از دیگر ملی‌پوشان باشد.

خداوند به همه کسانی که برای اعتلای نام ایران عزیز، به‌ویژه در عرصه ورزش، تلاش می‌کنند، طول عمر باعزت و توفیق روزافزون عطا فرماید.