استاد قندی، ژورنالیست تمام‌عیار

به گزارش تجارت جنوب آنلاین، استاد حسین قندی نه از سر اتفاق، که از شوق آگاهی بخشی و مسئولیت‌شناسی، به میدان ژورنالیسم پا گذاشت و تا پایان حیات با برکتش، بازیگر حرفه‌ای این میدان باقی ماند. مرگ زودهنگام این استاد خوش قلب و مهربان، جامعه روزنامه‌نگاری ایران را از یکی از سرمایه‌های با ارزش و فرصت یادگیری و تجربه اندوزی محروم ساخت. در سالگرد درگذشت آن زنده‌یاد، به ذکر چند ویژگی و خصلت با ارزش و نیکوی حیات حرفه‌ای اش از باب درس آموزی، اشاره می‌کنم:

۱. روزنامه‌نگار حرفه‌ای:

استاد قندی دانش روزنامه‌نگاری را به طور حرفه‌ای و تخصصی در دانشگاه آموخت و آموخته‌هایش را به طور حرفه‌ای به کار گرفت. او نه از جنس روزنامه‌نگاران عمومی، بلکه ژورنالیستی حرفه‌ای، خلاق و صاحب سبک و محل رجوع خبرنگاران و کارشناسان بود. به واسطه این حرفه‌ای بودن، حرفه‌اش تمام زندگی‌اش بود. جزء روزنامه‌نگاری و آموزش و تدریس این حرفه، شغل دیگری برنگزید و از روزنامه‌نگاری، سکوی پرش به جایگاه‌های دیگر، برای خود نساخت. چقدر روزنامه‌نگاری ایران به این سنت حسنه نیازمند است، چرا که شکل گرفتن یک سنت پایدار و بومی در روزنامه‌نگاری ایران در مرتبه نخست نیازمند زیست حرفه‌ای مداوم و انباشت تجربه روزنامه‌نگاران ایرانی است. استاد قندی نمونه‌ای برجسته از این زیست حرفه‌ای بود.

۲. جسارت و خلاقیت:

مرحوم قندی با وجود پایبندی به چارچوب‌های حرفه‌ای و پذیرفته شده روزنامه‌نگاری دارای جسارت برای فراتر رفتن از کلیشه‌ها و قوه خلاقیت، ابداع و نوآوری بود. «دو تیتره بودن بعضی تیترهای اول روزنامه‌ها» از ابداعات و نوآوری‌های او بود. یک نمونه که همچنان در حافظه‌ام باقی مانده است، تیتر اول روزنامه ابرار بود:

«یک کودک، چهل دلار

تجارت تازه غرب در جهان سوم»

در یادداشت‌ها، نگارش شرح عکس‌ها، انتخاب تیترها و…نوآوری و نبوغ خود را به کار می‌گرفت و اگر عمر بیشتری از خدا گرفته بود، قطعا سنت ماندگارتری از خود به جا می‌گذاشت.

۳. روزنامه‌نگار مستقل:

استاد قندی روزنامه‌نگار حرفه‌ای و مستقل و فارغ از دسته‌بندی‌های سیاسی و جناحی بود. او را نمی‌توان در هیچ یک از دستجات سیاسی در ایران جا داد. او چنان به حرفه خود پایبند بود که حاضر نبود آبروی حرفه‌ای‌اش را با چیزی معامله کند. همچنین با حرفه خود، تجارت و بازرگانی نیز نکرد و با وجود فرصت‌های فراوان برای طلب منفعت، قناعت در زندگی پیشه کرد و شرافت حرفه‌ای را پاس داشت. او از اهالی “باج نیوزها” نبود و خبر را مقدس می‌دانست.

۴. روزنامه‌نگار شریف و اخلاقی:

استاد قندی از قدرت قلم برای بی آبرو کردن دیگران استفاده نکرد. برخلاف بعضی از صاحبان قلم و تریبون که اخلاق را در پای قدرت و منفعت سر می‌برند و فضای فرهنگی جامعه را مسموم می‌سازند،آن مرحوم مانند استاد بی‌بدیل خود، مرحوم دکتر کاظم معتمدنژاد، اخلاق و شرافت را پاس می‌داشت و با اعصاب و روان جامعه بازی نمی‌کرد.

۵. روزنامه نگار_معلم:

استاد قندی نمونه‌ای ممتاز از پیوند میدان روزنامه‌نگاری و میدان آموزش و دایما در میان این دو عرصه معرفت، در رفت و آمد بود. در کلاس درس دانشگاه و موسسات آموزشی با کوله‌باری از تجربه حرفه‌ای، دانشجویان را متحیر می‌ساخت و در تحریریه‌ها، با ترکیب دانش و تجربه، خلاقیت و نوآوری خود را به رخ همگان می‌کشید. روحش شاد و نامش جاودان.

* عضو هیات علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی